Een tijdje terug schreef ik een bericht over de ‘snapshot aesthetic’ van merken als American Apparel en Diesel. Zogenaamd uit de losse pols geschoten en uit het leven gegrepen foto’s die iedereen zou kunnen maken, worden gebruikt om dure merkkleding te verkopen. Die foto’s zouden er niet zo uit hebben gezien wanneer Nan Goldin er niet zou zijn geweest. Nan Goldin is de ongekroonde koningin van de snapshot.
Zelf typeert ze haar werk als een dagboek waar anderen in mee mogen lezen. En veel van haar series hebben het karakter van een dagboek. Behalve dat ze haar eigen leven documenteerde volgde ze haar vrienden. Zoals Cookie Mueller, een actrice die in de cult-films van John Waters speelde. Van al haar zelfportretten is die met het blauwe oog misschien wel het bekendst. De foto maakte ze om zichzelf te herinneren wat voor klootzak haar toenmalige vriend ook alweer was.
Haar fotografie een intiem beeld van het leven van Goldin en dit is een leven vol drugs, prostitutie, travestieten en uitbundige homoseksuelen dat zich vooral ‘s nachts afspeelt. Een wereld dat voor ons over het algemeen achter de gesloten deuren van clubs en woningen afspeelt. Van voyeurisme is geen sprake want Goldin’s foto’s kennen geen veilige afstand tot mensen die ze portretteert maar zijn close-up, kleurrijk en in your face.
Interview Nan Goldin pt 1
Interview Nan Goldin
