Mistig…. (klik op foto voor hoge resolutie)

(klik op foto voor hoge resolutie)

Mooooooooooh! (klik op foto voor hoge resolutie)

Ik stond een keer langs de lijn bij de Amsterdam Marathon, zag daar een dikke dame monter langspuffen, en dacht: Als zij het kan, zou ik het toch ook moeten kunnen. En dan zal iedereen zeggen: ‘Huh? Thomas? Een marathon? Dat had ik nooit achter hem gezocht!’ Het is moeilijk uit te leggen waarom, maar dat is voor mij soms reden genoeg om iets te doen.

Dus de dag daarop kocht ik gympen en ging ik rondjes hollen, alsmede vierkantjes, ovaaltjes en rechthoekjes. Noem een vorm die een park kan hebben, en ik heb ‘m gehold. Voor mensen die willen weten hoe lange-afstandslopen voelt: precies als korte afstanden, maar dan langer. Ik was na vijf minuten hollen toch al helemaal kapot, dus dan konden die paar uur daarna er nog wel bij, dus bleef ik maar een paar uur hijgend en puffend bovenop dat malende onderstel van me zitten. Het was net als een boemeltreintje: soms zat ik een beetje te dromen en te genieten van het uitzicht, dan weer werd ik gek van het gehobbel en van hoe lang ik nog moest, en baalde ik dat er geen koffiekarretje langskwam en dat er alleen maar ouwe kranten in mijn coupé lagen.

Een marathon lopen klinkt legendarisch en zo voelde het ook, toen ik een jaar later door New York hobbelde, toegejuicht door dat prachtige Amerikaanse volk, met al zijn heerlijk misplaatste enthousiasme. Ik probeerde in de buurt van twee kerels in een neushoornpak te blijven, omdat ik dacht dat die wel het nieuws zouden halen en dan kon ik mezelf terugzien. Dat plan moest ik na tien minuten al laten varen, toen bleek dat zelfs twee kerels in een neushoornpak nog altijd sneller waren dan ik. Werkelijk iedereen liep mij voorbij. Toen ik een vrijgezellenfeestje van champagneslempende wijven met glitterpruiken niet kon bijhouden dacht ik het dieptepunt bereikt te hebben, maar dan had ik toch echt buiten de vent met maar één been gerekend. Toen die moeiteloos van me wegholde met een soort ski waar ik een prima onderbeen heb, besefte ik dat opscheppen over deze marathon me moeite zou gaan kosten.

Na pakbeet 42 kilometer mocht ik stoppen en kreeg ik een medaille. Ik had er vijf uur over gedaan. Er waren er die langzamer waren, maar niet veel. Zinloos is het niet geweest, want ik ben nu een Man Die Een Marathon Heeft Gelopen, en dat is, geef toe, best wel cool. Maar vóór de finish wist ik al dat het m’n laatste zou zijn. Want wat kun je doen na een marathon lopen? Juist, heel hard trainen om ‘m ietsje sneller te lopen. Dat vind ik lang niet zo legendarisch klinken. Meer een beetje sneu.

Tana Umaga - Rugbyer van Nieuw-Zeeland

De laatste maanden heb ik met hardlopen telkens m’n grenzen opgezocht en verlegd. De eerste keer 15 kilometer, de eerste keer een halve marathon, de eerste keer 30 kilometer en onlangs heb ik zelfs vier halve marathons in vier dagen gelopen. Komend voorjaar loop ik in Rotterdam m’n eerste officiële marathon.

Maar als mensen me vragen wat voor mij het moeilijkste moment is geweest dan is het toch echt wel het moment dat ik als kerel me er toe heb moeten zetten in een legging te lopen. Tot voor kort was ik er echt heilig van overtuigd. Er stroomde vikingbloed door m’n aderen. Voor mij was het onmogelijk om het koud te krijgen in Nederland. Maar nu ik mijn zeehondjesvet kwijt ben is alleen een korte broek niet altijd warm genoeg.

Nu kunnen merken als Nike en Asics de legging wel verkopen met moeilijke namen als thermal pro velo sensor mesh running tight, feit is dat je als kerel in een legging loopt en dat je zaakje zich aftekent in de strakke stof. Nu is dit zeker in mijn geval een groot probleem die ik heb opgelost door het dragen van een korte broek over mijn ultra runningthight pro. Volgens sommigen in de hardloopwereld bega ik hiermee een doodzonde. Op swimbikerunlive is het volgende te lezen: The basic premise of the “man wearing shorts over running tights rule” is that once you transition from the point where you tell people “I run” to “I am a runner (or triathlete)” you are no longer allowed to wear shorts over running tights.

Toch sta ik niet alleen want ik heb zowel Freud als Darwin aan mijn zijde. Misschien niet de beste hardlopers, maar wel mannen met baarden. Volgens hun domineerde de reukzin toen we op onze handen en voeten liepen maar toen we eenmaal recht op gingen staan werd de visie dominant. Kort gezegd komt hun theorie er op neer dat als je niet wilt paren je je ballen moet afschermen en ik doe dat met een korte broek. Evenals de rugbyers van de All Blacks (Nieuw-Zeeland) en Robin Hood! Dus!

Mooie zonsopkomst, nog 15k te gaan.

Geitje! Het aaien van geitjes was het grootste pluspunt van deze halve marathon.

Lekker toeristisch doen. Kerkje van Adorp op de foto zetten voor m’n broer (die houdt van kerkjes)

De laatste dijk die Nederland/Groningen moet beschermen tegen een overstroming. (klik voor grotere versie op de foto)

Voor de verandering niet verdwaald geraakt!

Nee, ik ga dit nooit begrijpen ben ik bang.

Sisyphus de eerste trailrunner

Tijdens m’n runs kom ik vaak dezelfde mensen tegen en ik moet eerlijk bekennen dat ik vaak stiekem iets versnel en dan extra enthousiast hoi zeg. Maar ik kom ook mensen tegen die met hun blik naar beneden aan het zwoegen zijn. Zij lopen niet voor hun plezier maar waarschijnlijk lopen ze omdat ze moeten, om overtollige kilo’s kwijt te raken, of omdat de dokter het hun heeft opgedragen. Niet geheel verwonderlijk zie ik deze mensen vooral aan het begin van de zomer en natuurlijk aan het begin van het jaar.

Elke run is voor hun een marteling. Een ware kwelling die vergelijkbaar is met de straf die Sisyphus opgelegd kreeg door Zeus. Tot in de eeuwigheid moest hij een rotsblok een steile berg opduwen, maar vlak voor hij de top haalde, donderde dat ding naar beneden en kon hij opnieuw beginnen. Waar de mythe geen oog voor had maar Sisyphus wel, was de schoonheid van de berg die hij op liep en dat hij na een flinke inspanning, voldaan en in alle rust, door prachtige natuur naar beneden kon lopen voor hij opnieuw kon beginnen.

De opmerking “Ja maar, jij traint ook vaak” suggereert dat een prestatie zonder training beter is. In het verlengde daarvan ligt de suggestie dat wanneer diegene net zoveel had getraind hij harder had gelopen. Het gaat hier dus niet om de werkelijke prestatie maar om de potentie.
De focus op potentie is kenmerkend voor de huidige samenleving. Mensen gaan winkelen in plaats van naar een winkel om iets te kopen, mensen gaan reizen in plaats van dat ze ergens naar toe gaan. Het verschil is steeds dat de potentie (van winkelen of reizen) altijd oneindig is terwijl iets kopen of ergens heen gaan per definitie eindig is. Een dergelijke houding met betrekking tot potentie gaat altijd samen met een vorm van zelfzuchtigheid, het geloof dat er altijd iets beters in het verschiet ligt. In de volgende winkel ligt misschien net een iets mooier product, of is hetzelfde product net even iets goedkoper.

Vele eeuwen geleden hadden mensen als Marcus Aurelius en Seneca hadden al door dat men zich beter kan richten op het nu. Seneca: “The greatest hindrance to living is expectancy, which depends upon tomorrow and wastes today”. Het richten op hetgeen wat mogelijk is/was leidt volgens hun tot rusteloosheid, ongeduldigheid, zelfoverschatting en een ongezonde drang naar meer.

Seneca’s filosofie is simpel. Als je een hardloper wilt zijn moet je gaan hardlopen en alle obstakels nemen zoals ze op de weg komen. Het gaat er voor Seneca niet om wat je tegenkomt, maar hoe je er mee omgaat. Dus die dag dat je je totaal niet fit voelt, het buiten regent, is juist de beste dag om te gaan hardlopen. De hardloper die zich laat leiden door verlangens naar prestaties zal gefrustreerd achterblijven. Het geluk zit niet in de prestatie, maar in de training en iedere training is een doel op zich.

Ik wil een hond! Afgelopen weekend heb ik er daarom meteen maar eentje getest en hieronder volgt een review.
Merk: Cane Corso
Type: Danna
Maat: Medium/Large

Zondagochtend kon ik haar afhalen. Mijn exemplaar was dan weliswaar in goede conditie, ze had geen enkele ervaring met hardlopen en het merk is niet echt een hardloopmerk maar meer een waak&verdediging&gek doen&knuffelen-merk. In de blije modus kan ze heel goed een sirene nadoen, wat een uitkomst is mochten we vandaag verdwalen.

Witte stippen: Schapies. Blauwe lijn: Onze route.

Natuurlijk begint elke run met een warming up. Sommige oefeningen moest ik de eerste keer even voor doen maar daarna gaat alles vanzelf. De eerste kilometers waren zeer comfortabel. Door sloten en het hoge gras van de ruiterpaden waren geen enkel probleem dankzij haar gore-tex vacht. Tijdens het samen blaffen naar de schapen waren zowel ik als de hond helemaal in ons element. Op een gegeven moment moest ik een kleine pauze inlassen om de hond wat bij te laten komen. Deze versie heeft een functie waardoor ze uit bidons kan drinken, ideaal voor wanneer er geen water in de buurt is. Je moet wel zelf haar drinken mee tillen aangezien ze niet met een rugtasje wordt geleverd (deze is wel na te bestellen geloof ik). De laatste 4-5 kilometer waren het zwaarst. Al lang geen energie meer om naar de schapen te blaffen, probeerde ze slechts bij te blijven. Toen dat echt niet meer lukte moesten we het na een kleine 15k voor gezien houden.

Veel hardlopen door het hoge gras!

Door de plas is veel gemakkelijker dan er omheen…

Halverwege even een pauze!

Natuurlijk moet je ook oog hebben voor de omgeving anders kun je net zo goed met de hond op de loopband gaan rennen.

Made it!!

Bijkomen…

Enthousiasme:

De hond vond het helemaal te gek! En het enthousiasme sloeg natuurlijk over op de baas.

Gebruiksgemak:

Lopen met deze hond is een eitje. Maar training is noodzakelijk. Daarnaast had dit exemplaar op smalle paden de neiging om je voor de voeten te lopen.

Doorzettingsvermogen:

Honden kunnen 150 woorden leren. “Opgeven” is daar niet eentje van.

Uiterlijk: Met zo’n hond mag je gezien worden. Ik denk dat een hond als deze ideaal is voor de vrijgezelle hardloper.

—-

Serieuze noot: Honden zijn over het algemeen niet gebouwd om lange afstanden te lopen. Het kan echt levensgevaarlijk zijn voor een hond om zomaar ineens te gaan hardlopen. Op het internet staan tal van artikelen over hardlopen met honden. Welke rassen geschikt zijn, welke niet en tal van zaken waar je op moet letten. NY Times: A Best Friend, Yes. Best Runner, Maybe Not.

Oh en dit ben ik! Voor de lange runs heb ik een cameraatje gekocht die in m'n rugtas gaat. De foto maakte m'n vader toen ik door het dorp van m'n ouders kwam vorige maand.

Vanaf vandaag ga ik hier een hardloopblog bijhouden. Wees gerust want ik ga jullie natuurlijk niet vervelen met m’n dagelijkse trainingen, dat is namelijk een voorrecht van m’n vriendin. Zij wordt overigens horendol van mijn gepraat over de runs die ik doe. Het is dan ook deels in haar belang dat ik met deze blog ben begonnen.
Ik ga hier ook geen trainingsschema’s geven om marathons te lopen of om in conditie te komen. Op het internet kun je duizend-en-een schema’s vinden gemaakt door mensen die er veel meer verstand van hebben dan ik.
Wat ik wel ga doen is een aantal keer per maand een blogje schrijven over de dingen die ik meemaak als loper. Over obstakels zoals blessures, vermoeidheid en het lopen in een legging… maar ook over de mooiste routes en wedstrijden waar ik aan mee doe.
Ik loop praktisch iedere dag, meestal tussen de 10 en 15km, soms een halve marathon en soms verder. Aan niet-lopers is het moeilijk uit te leggen dat je iedere dag van punt A naar punt A rent zonder een specifiek doel te hebben behalve het lopen zelf. Gelukkig heb ik tijdens mijn runs genoeg tijd om na te denken waarom ik doe wat ik doe en hopelijk dit te verwoorden op deze blog.