Geruchten gonzen inmiddels enkele weken door het land van de Canicross. Een nieuwe Spaans-Nederlandse combinatie traint in het diepste geheim in het Noorden van het land. Het onophoudelijke geroezemoes rondom trainingsmethodes en maximale snelheden heeft geleid tot een zoektocht naar dit mysterieuze duo en hun trainster. Uiteindelijk vonden we ze in Groningen waar we de hond van het stel te spreken kregen.

Wat kan je vertellen over het team?

Wesley en ik rennen, samen zijn we de Race Invaders en Dunja is onze coach. Zij bepaalt de trainingsschema’s en let er op dat ik voor de training gepoept en geplast heb. Tijdens trainingen en vooral tijdens wedstrijden is daar geen tijd voor omdat we anders voorbij worden gelopen. Ook kan ik even niet met andere honden spelen maar dat is niet erg want ik heb ‘t veel te druk met rennen.
In de mensenwereld zeggen ze soms dat ik dominant ben omdat ik graag voor de mensen en voor de andere honden wil lopen. In de hardloopwereld noemen ze dat de winnaarsmentaliteit want diegene die voorop loopt die wint.

 (Jura wordt op de fiets naar de training gebracht – klik voor groter)

Onlangs hebben jullie voor het eerst samen getraind. Hoe ging dat?

Heel erg goed! Wesley neemt een rugtas mee daarin zit een bidon met water en een bakje omdat ik nog niet zo goed uit een bidon kan drinken. Ik snap niet waarom hij het water allemaal aan mij geeft, hij zweet veel meer dan ik! Ook drink ik net zo graag uit de sloot.

De eerste training hebben we 4 kilometer gedaan op bijna 14k per uur! Dat betekent dat we veel harder gaan dan de andere hardlopers op het pad. Toen we eentje inhaalden sprong hij van schrik de bosjes in! Volgens mijn baasje hadden wij hem ‘geowned’ maar dat commando ken ik nog niet Ik ken tot nu toe alleen maar ‘hier’, ‘vast’, ‘los’ en ‘naast’. Mijn baasje geeft tijdens het rennen allemaal vreemde commando’s zoals ‘komon’ (‘come on’ red.)
Ook zegt hij dingen als “nog 500 meter” ik weet niet eens hoeveel 1 meter is!

Wat kunnen we van jullie in de toekomst verwachten?

Ik ben nog maar 7.5 maandjes oud en moet daarom nog 5 maandjes wachten voor ik mee mag doen met officiële trainingen en wedstrijden. Tot die tijd oefen ik alleen met m’n baasje.

 (klik voor groter)

Tot slot, wie van jullie twee is de snelste?

Dat mag ik niet van mijn baasje zeggen.
Inmiddels hebben de Race Invaders de tweede 4km training er op zitten. Ze klokten maar liefst 14.5kmpu!

 (klik voor groter)

“In 1993, a 55-year-old Tarahumara runner in homemade sandals and his native toga appeared at the starting line of the Leadville Trail 100 – a gruelling race through the Rocky Mountains equivalent to nearly four full marathons – and defeated a field of elite international athletes. The following year, another Tarahumara runner shattered the course record. Then they retreated to the canyons, never to return.”

In Born to Run schrijft McDougall over Chia:

In terms of nutritional content, a tablespoon of chia is like a smoothie made from salmon, spinach, and human growth hormone. As tiny as those seeds are, they’re superpacked with omega-3S, omega-6S, protein, calcium, iron, zinc, fiber, and antioxidants. If you had to pick just one desert-island food, you couldn’t do much better than chia, at least if you were interested in building muscle, lowering cholesterol, and reducing your risk of heart disease; after a few months on the chia diet, you could probably swim home.

Ik mix twee eetlepels Chia ongeveer een uur voor een run in een glas water en op dagen dat ik niet loop neem ik ‘s ochtends één eetlepel. Nu ben ik nog niet getransformeerd in een indiaan in een lendendoek maar met een record op de 15k en een superrun van 35k deels over zand ben ik goed op weg eentje te worden. Inmiddels loop ik al een maand op Chia en heb na het eerste potje meteen een zak van een kilo gekocht.

mijn dagelijkse chia: (als je de foto vergroot zie je duidelijk dat om de zaadjes een slijmerig laagje vormt.  Het wordt in je glas een soort kikkerdril dus!)

Lammetje!

Ik was onlangs kwijt. Althans, na 3 uur was ik nog niet terug van m’n lange duurloop en dat was reden tot lichte paniek aan het thuisfront. Dat ik wat lang weg was had ik zelf wel verwacht. Het was per slot van rekening de eerste echte duurloop in bijna een maand. Ik had geen haast.
Verscheidene mensen hebben al eerder geopperd dat ik tijdens lange runs als deze een telefoon mee zou moeten nemen. Dan had ik aan kunnen geven dat ik wat langer weg zou zijn. Of wanneer ik geblesseerd langs de weg lig, door een vrachtwagen ben overreden, met één been door een veerooster ben gezakt of in de bosjes ben aangerand, of erger… in de prikkelbosjes ben aangerand!
Nu is het vrij zinnig om een telefoon mee te nemen wanneer je besluit ver van de bewoonde wereld over duistere paadjes een ultramarathon loopt of in een zinderende hitte een woestijn rennend probeert over te steken. Maar in Nederland… een dichtbevolkt landje met een gematigd klimaat?!?! come on! You got to be kiddin’ me. Ik denk niet dat de eindeloze kleivlakten van Groningen behoren tot de extreemste omstandigheden van de wereld. Zelden loop ik een half uur zonder iemand tegen te komen.
Nu zou je misschien denken het meenemen van een telefoon niet zoveel kwaad kan, en dat het er toch om gaat hoe je ‘m gebruikt. Maar hardlopen is iets wat het in het hier en nu plaatsvindt en een telefoon is een afleidingsmachine die er voor zorgt dat je permanent verbonden bent met de wereld! Een altijd-en-overal-apparaat wil je liever niet mee op je trainingen, al helemaal niet op je langste runs waar je welbewust kiest om even niet ‘verbonden’ te zijn. Wanneer men stelt dat de waarde van het apparaat bepaald wordt door het gebruik ervan gaat hij/zij voorbij aan de natuur van het ding, of zoals Marshall McLuhan decennia geleden spottend opmerkte: “Apple pie is in itself neither good or bad it is the way it’s used that determines its value.”
Mocht je me bellen en ik neem niet op, de kans is groot dat ik aangenaam verdwaald ben tussen Doodstil en Schaphalsterzijl.

Logboek: 9 januari 2012.

Morgen is het zo ver. Ik verlaat de bewoonde wereld van Groningen om nieuwe gebieden te ontdekken. Zoals iedereen weet houdt de wereld die wij allen kennen en vertrouwen op bij Sauwerd. Wat de tocht me zal gaan brengen kan ik alleen maar naar gissen. Morgen trek ik mijn North Face jas aan en beleef ik nieuwe avonturen.

Logboek: 10 januari 2012.

Een rustige nacht gehad. Vanmorgen vroeg had ik reeds mijn hardloopschoenen aan. Niet veel later vertrok ik van huis. Tijdens mijn tocht kwam ik langs dorpen als Adorp, Steentil, Wierum en Noorderhogebrug. Toen ik bij Sauwerd kwam ging ik rechtsaf en begaf ik me in contreien waar zelfs Google Streetview nog nooit was geweest. Ik voelde me als een postmoderne Amundsen of Shackleton. Op een gegeven moment trof ik een nederzetting aan. Onwetend hoe de inboorlingen op een veel verder ontwikkelde soortgenoot zouden reageren, was ik zeer gespannen.
Voorzichtig liep ik om hun primitieve bouwsels heen, maar waar ik ook keek, ik trof niemand aan. De nederzetting was volledig verlaten. Nu ben ik geen antropoloog, slechts een ontdekkingsreiziger in spandex (hoewel.. 92% polyester 8% elasteen/spandex) maar dit kon maar een aantal redenen hebben.
Misschien bevinden de primitievelingen zich al vele decennia onder onze eigen bevolking zonder dat we het weten. Wij weten dan weliswaar niet van hun nietige bestaan af, onze beschaving en grandiositeit kan hun toch niet ontgaan zijn? Een andere mogelijkheid is dat er reeds een eerdere ontdekkingsreiziger is geweest en onze moderne ziektes onbedoeld heeft meegenomen waardoor de locale bevolking in rap tempo een uiterst pijnlijke dood is gestorven. Maar de meest waarschijnlijke reden is dat de bevolking op jacht was op dit tijdstip. Zo trof ik tijdens mijn reis een eendachtige aan die duidelijk op onnatuurlijke wijze was gestorven. Het dier voelde nog nat aan en het vlees was nog vers. De jagers moesten in de buurt zijn. Mijn eigen voorraden begonnen echter dramatisch te slinken dat ik met nog een halve banaan en een kwart liter drinken rechtsomkeert moest maken. Het feit dat u dit leest betekent dat ik heelhuids ben thuisgekomen. Vandaag heb ik de eerste stappen gezet in het terra incognita van de provincie Groningen. Nog vele reizen en avonturen zullen volgen voor het mysterieuze landschap haar geheimen aan mij prijsgeeft.

Onherbergzaam, doch wonderschoon

Dit was niet het werk van mijn dodelijke versnelling.

Dit vogelachtige wezen zat opgesloten achter een primitief hekwerk. Misschien is de locale bevolking verder ontwikkeld dan ik dacht.

Mistig…. (klik op foto voor hoge resolutie)

(klik op foto voor hoge resolutie)

Mooooooooooh! (klik op foto voor hoge resolutie)

Ik stond een keer langs de lijn bij de Amsterdam Marathon, zag daar een dikke dame monter langspuffen, en dacht: Als zij het kan, zou ik het toch ook moeten kunnen. En dan zal iedereen zeggen: ‘Huh? Thomas? Een marathon? Dat had ik nooit achter hem gezocht!’ Het is moeilijk uit te leggen waarom, maar dat is voor mij soms reden genoeg om iets te doen.

Dus de dag daarop kocht ik gympen en ging ik rondjes hollen, alsmede vierkantjes, ovaaltjes en rechthoekjes. Noem een vorm die een park kan hebben, en ik heb ‘m gehold. Voor mensen die willen weten hoe lange-afstandslopen voelt: precies als korte afstanden, maar dan langer. Ik was na vijf minuten hollen toch al helemaal kapot, dus dan konden die paar uur daarna er nog wel bij, dus bleef ik maar een paar uur hijgend en puffend bovenop dat malende onderstel van me zitten. Het was net als een boemeltreintje: soms zat ik een beetje te dromen en te genieten van het uitzicht, dan weer werd ik gek van het gehobbel en van hoe lang ik nog moest, en baalde ik dat er geen koffiekarretje langskwam en dat er alleen maar ouwe kranten in mijn coupé lagen.

Een marathon lopen klinkt legendarisch en zo voelde het ook, toen ik een jaar later door New York hobbelde, toegejuicht door dat prachtige Amerikaanse volk, met al zijn heerlijk misplaatste enthousiasme. Ik probeerde in de buurt van twee kerels in een neushoornpak te blijven, omdat ik dacht dat die wel het nieuws zouden halen en dan kon ik mezelf terugzien. Dat plan moest ik na tien minuten al laten varen, toen bleek dat zelfs twee kerels in een neushoornpak nog altijd sneller waren dan ik. Werkelijk iedereen liep mij voorbij. Toen ik een vrijgezellenfeestje van champagneslempende wijven met glitterpruiken niet kon bijhouden dacht ik het dieptepunt bereikt te hebben, maar dan had ik toch echt buiten de vent met maar één been gerekend. Toen die moeiteloos van me wegholde met een soort ski waar ik een prima onderbeen heb, besefte ik dat opscheppen over deze marathon me moeite zou gaan kosten.

Na pakbeet 42 kilometer mocht ik stoppen en kreeg ik een medaille. Ik had er vijf uur over gedaan. Er waren er die langzamer waren, maar niet veel. Zinloos is het niet geweest, want ik ben nu een Man Die Een Marathon Heeft Gelopen, en dat is, geef toe, best wel cool. Maar vóór de finish wist ik al dat het m’n laatste zou zijn. Want wat kun je doen na een marathon lopen? Juist, heel hard trainen om ‘m ietsje sneller te lopen. Dat vind ik lang niet zo legendarisch klinken. Meer een beetje sneu.

Tana Umaga - Rugbyer van Nieuw-Zeeland

De laatste maanden heb ik met hardlopen telkens m’n grenzen opgezocht en verlegd. De eerste keer 15 kilometer, de eerste keer een halve marathon, de eerste keer 30 kilometer en onlangs heb ik zelfs vier halve marathons in vier dagen gelopen. Komend voorjaar loop ik in Rotterdam m’n eerste officiële marathon.

Maar als mensen me vragen wat voor mij het moeilijkste moment is geweest dan is het toch echt wel het moment dat ik als kerel me er toe heb moeten zetten in een legging te lopen. Tot voor kort was ik er echt heilig van overtuigd. Er stroomde vikingbloed door m’n aderen. Voor mij was het onmogelijk om het koud te krijgen in Nederland. Maar nu ik mijn zeehondjesvet kwijt ben is alleen een korte broek niet altijd warm genoeg.

Nu kunnen merken als Nike en Asics de legging wel verkopen met moeilijke namen als thermal pro velo sensor mesh running tight, feit is dat je als kerel in een legging loopt en dat je zaakje zich aftekent in de strakke stof. Nu is dit zeker in mijn geval een groot probleem die ik heb opgelost door het dragen van een korte broek over mijn ultra runningthight pro. Volgens sommigen in de hardloopwereld bega ik hiermee een doodzonde. Op swimbikerunlive is het volgende te lezen: The basic premise of the “man wearing shorts over running tights rule” is that once you transition from the point where you tell people “I run” to “I am a runner (or triathlete)” you are no longer allowed to wear shorts over running tights.

Toch sta ik niet alleen want ik heb zowel Freud als Darwin aan mijn zijde. Misschien niet de beste hardlopers, maar wel mannen met baarden. Volgens hun domineerde de reukzin toen we op onze handen en voeten liepen maar toen we eenmaal recht op gingen staan werd de visie dominant. Kort gezegd komt hun theorie er op neer dat als je niet wilt paren je je ballen moet afschermen en ik doe dat met een korte broek. Evenals de rugbyers van de All Blacks (Nieuw-Zeeland) en Robin Hood! Dus!

Mooie zonsopkomst, nog 15k te gaan.

Geitje! Het aaien van geitjes was het grootste pluspunt van deze halve marathon.

Lekker toeristisch doen. Kerkje van Adorp op de foto zetten voor m’n broer (die houdt van kerkjes)

De laatste dijk die Nederland/Groningen moet beschermen tegen een overstroming. (klik voor grotere versie op de foto)

Voor de verandering niet verdwaald geraakt!