Wesley DanesPhotography | Wesley Danes

Rondje Ten Boer (foto’s)

Wesley — Sun, 15 Jan 2012 19:48:27 +0000

Ik loop geloof ik een beetje achter met de (fotografische) berichtgeving van de lange runs die ik doe. In november liep ik langs Ten Boer, het dorp dat onlangs nog wereldnieuws was in de regio toen de dijken het leken te begeven. Even leek het er op dat we zowel Ten Boer als de metropool Woltersum (wereldstad achter de dijken), terug aan de natuur moesten geven. Maar dankzij het plaatsen van niet één maar meerdere zandzakken en het aanzetten van het gemaal bleef een ramp van ons bespaard en gaan mijn foto’s (helaas) niet de geschiedenisboeken in als de ‘laatste beelden van Ten Boer’

Mistig…. (klik op foto voor hoge resolutie)

(klik op foto voor hoge resolutie)

Mooooooooooh! (klik op foto voor hoge resolutie)

Epic Meal Time

Wesley — Fri, 01 Jul 2011 07:40:55 +0000

Dit is mijn maatje, muis max.

Max heeft maden is zijn maag.

Dag muis max…

((klik voor groter)

(klik voor groter)

In mijn achtertuin

Wesley — Wed, 08 Jun 2011 12:06:48 +0000

Nu m’n afstudeerscriptie geschreven is heb ik eindelijk tijd om wat te vertellen over de paardenbloem. De paardenbloem is namelijk een ondergewaardeerde bloem. Een bloem waar we vaak net even te gemakkelijk aan voorbij lopen. De paardenbloem stelt geen moeilijke vragen en heeft maar weinig nodig om een gelukkige bloem te zijn. Het kleine stukje aarde tussen stoeptegels werkt voor hem net zo goed als een ruim bemeten grasveld.
Zoals een paard geen poten maar benen heeft, zo heeft de paardenbloem geen steeltje maar een nek. De paardenbloem doet ook niet moeilijk door allerlei kleuren en vormen aan te nemen zoals die exotische importbloemen.. De paardenbloem is samen met de boterbloem gewoon geel gebleven en gewoon gewoon gebleven.
Toch ondergaat de paardenbloem voor zijn dood een prachtige transformatie. Hij verandert in een pluizige maar majestueuze oude grijsaard. Broos maar ook fier en rechtop brengt hij zijn laatste dagen door. En dan, bij wijze van een laatste adem, blaast de wind zijn zaad door de lucht en is zijn nalatenschap verzekerd.

Klik op de foto’s voor grote versie

Have you heard…

Wesley — Mon, 11 Apr 2011 18:23:34 +0000

Het volgende dadaïstische gedicht dient luidkeels voor te worden gedragen waarbij je de stem van David Attenborough imiteert.

(klik op de thumbs voor een vergroting)

Nieuw design + Nieuwe foto’s

Wesley — Mon, 28 Feb 2011 18:15:53 +0000

Ieder jaar moet ik m’n blog volledig omgooien, ieder jaar denk ik dat het in twee misschien drie dagen wel klaar is en ieder jaar valt dat toch weer tegen. Maar na twee weken bloed, zweet en tranen staat het nieuwe design er.
Natuurlijk kunnen nieuwe foto’s dan niet achterblijven. Dus ik heb een sprong in het diepe gewaagd door een serie portretten te schieten, iets wat ik normaal eigenlijk nooit doe. Het is overigens de grootste lariekoek dat portretten iets van de persoonlijkheid van de gefotografeerde laten zien. Dat is hooguit weggelegd voor hele oude portretten door hun lange sluitertijd. De enige plooi waarin je je gezicht zo lang kan houden is immers je eigen plooi.
Waar ik me aan stoor zijn die portretten op de achterkant van de literatuur die ik lees. Meestal iets van bovenaf gefotografeerd, indringende blik, kleine scherptediepte en als de schrijver een bril heeft, vooral scherpstellen op de bril. Vooral die van Paul Auster, geweldige auteur maar die foto… echt…Hoe hoogwaardiger de literatuur, hoe conventioneler de foto lijkt het wel. Blijkbaar komt dat slim en belezen over. En laat me niet beginnen over de posters van politieke partijen met de ‘zachte types’, de ‘recht-door-zee-types’, de ‘ik-ben-te-vertrouwen-types’.
Goed, ik heb dus ook een aantal portretten geschoten frontaal, zonder achtergrond, zonder voorgrond, badend in het licht, met als doel vooral een mooie foto te maken. De komende tijd zal ik weer wat vaker wat posten en foto’s uploaden.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Subculturen deel 3: Robbie Cooper

Wesley — Fri, 03 Dec 2010 15:52:08 +0000

Subculturen, tegenculturen, activisme, (tegen)bewegingen, wat is er nog van over? Bijzonder weinig denk ik. Zijn we het ergens niet mee eens, dan tekenen we wel een online petitie, of erger we worden ‘fan’ van een facebookpagina. That will teach them!
In oktober, november en december zal ik fotoseries plaatsen van fotografen waarbij een bepaalde subcultuur ( in de breedste zin van het woord) naar voren komt. Aan materiaal geen tekort want het zit in het DNA van een fotograaf om het bijzondere, het afwijkende en het onderdrukte op te zoeken.

Robbie Cooper – Immersion/ Alter Ego

De game-cultuur is niet een cultuur van protesten en demonstraties. En zeker als het gaat om online gaming (mmorpg’s) niet een cultuur dat voor de buitenwereld zichtbaar is. Robbie Cooper fotografeerde voor zijn project Alter Ego de mensen achter hun avatar in games als World of Warcraft, Starcraft en Second Life. Dagelijks spelen meer dan 20 miljoen mensen dit soort games en daarbij tellen we facebook-games als Farmville ed. niet mee. Voor het project Immersion filmde Cooper kinderen die consolegames als GTA en Call of Duty spelen. Net als dat er een spanning ontstaat bij Alter Ego tussen gamer en avater onstaat er ook een spanning tussen de gezichtsuitdrukkingen van de gamer en de geluiden van de games. Erg mooie studie van de gamer.

Immersion:

Alter Ego:

ava1

ava2

ava3

ava4

ava5

ava6

ava7

ava8

ava9

ava10

ava11

ava12

ava13

ava14

ava15

ava16

gaming

Groningen schreeuwt om cultuur

Wesley — Tue, 23 Nov 2010 10:35:48 +0000

klik voor groter formaat

Zaterdag heb ik geschreeuwd voor cultuur. Ik vond dat nodig. Heel erg nodig zelfs! Niet alleen omdat er 20% wordt gekort op de subsidies en omdat de BTW van 6% naar 19% verhoogd wordt maar ook om een tegengeluid te laten horen tegen het anti-kunstsentiment dat onder een steeds groter deel van de bevolking lijkt te heersen. Gesteund door meer dan 2000 Groningers waarvan de helft met brandende fakkel voelde het wel goed om even lekker te schreeuwen.

De afgelopen weken leek heel Nederland ineens een mening te hebben over wat kunst is, wat het doet en waarom de bezuinigingen al dan niet terecht zijn. Discussies daarover zijn goed en er zijn een boel zinnige dingen over dit onderwerp gezegd de afgelopen tijd. Maar bij het merendeel van de discussies (zeker op het internet) ontbrak iedere nuance (je bent voor of tegen de bezuinigingen) en was vooral gebaseerd op karikaturale, vreemde of gewoonweg foutieve aannames. Robbert van Heuven pakte de zes vaakst gehoorde (foutieve) argumenten al stevig aan. Mijn verhaal zou grotendeels een herhaling van zetten zijn dus check http://www.robbertvanheuven.nl/?p=225 voor Robbert’s pagina.

Zelf ben ik overigens voor het bestaan van kunstsubsidies maar ik heb ook de nodige bezwaren. Kunstinstellingen passen teveel hun programmering aan om in aanmerking te komen voor subsidies. Dit heeft te maken met de criteria op basis waarvan subsidies wordt verstrekt. Deze zijn deels politiek van aard en aan verandering onderhevig. Kunstinstellingen zullen verleid worden om extra aandacht te geven aan die punten waarvoor ze eerder subsidie krijgen. De vraag is of de kunst dan niet teveel de overheid gaat dienen.
Daarnaast is het aanvragen van subsidies een vak apart. Ik heb vele aanvragen bekeken en een deel wordt afgewezen omdat deze aanvragen domweg niet goed geschreven zijn. Behalve dat organisaties voor een deel op elkaar gaan lijken doordat ze hun activiteiten op subsidies (en op elkaar) gaan afstemmen ben ik van mening dat voornamelijk kleine organisaties niet gebaat zijn bij het huidige subsidiesyteem. Kleine organisaties waarbij de directeur bij wijze van spreken het licht doet, de gasten ontvangt en de zaal aanveegt hebben veel minder vaak iemand in de gelederen die een goede subsidieaanvraag kan schrijven die inspeelt op de belangrijkste geldende regels waarvoor deze wordt verstrekt en die de juiste instellingen weet te vinden.

Als het gaat om subsidies wil de overheid bij de bezuinigen van 200 miljoen voornamelijk het nationale erfgoed en de nationale m(a)us(ol)ea ontzien. Derhalve komt de klap extra hard aan bij de mensen die nu bezig zijn met kunst. Zij die de taal vernieuwen, ons bestaan onderzoeken en korte metten maken met eenzijdige opvattingen en ons de wereld op een andere manier te laten zien. Zij die onze cognitieve vaardigheden vergroten en verscherpen, ons in laten leven in een ander. Maar juist zij worden getroffen door deze bezuinigingen, zij gaan er 40-50% op achteruit. Dit beleid geeft het signaal af dat kunst van nu minder interessant is dan de kunst van vroeger en dat de kunstenaars van nu er minder toe doen.
Terwijl de opslagdepots van onze nationale mausolea groter en groter worden en daarom meer onderhoud vergen krijgen de (uitvoerende) kunstenaars van nu het extra zwaar. De verhoging van de BTW doet daar nog een extra schep bovenop waardoor het nog lastiger wordt om een groter draagvlak voor de kunst van nu te creëren. Ook voor deze mensen heb ik heel hard geschreeuwd zaterdag!

Een paar fotootjes van de avond.

Musici bereiden zich voor (klik voor groter formaat)

Aansteken van de fakkels (klik voor groter formaat)

(klik voor groter formaat)

Schreeuwen (klik voor groter formaat)

Schreeuwen! (klik voor groter formaat)

De fakkels worden gedoofd (klik voor groter formaat)

Gonnie en David

Wesley — Mon, 27 Sep 2010 14:24:59 +0000

Als je m’n blog de afgelopen maanden hebt bijgehouden kan ik me voorstellen dat je je zo langzamerhand af gaat vragen of ik zelf nog wel fotografeer. Een fotootje van een rups ter illustratie van een kort verhaal, maar verder… helemaal niets. Ja natuurlijk ben ik uit de kleren gegaan voor de cover van m’n eigen cd, maar dat telt natuurlijk niet. De afgelopen tijd heb ik vooral veel over het werk van anderen geschreven, iets wat ik minstens net zo leuk vind. Binnenkort kun je dan ook een post verwachten over Erwin Olaf en voor mijn afstuderen ontleed ik het werk van Cindy Sherman voor de zoveelste keer. Daar schrijf ik de komende tijd ook wel weer wat over.

Toch heeft m’n camera weinig rust gehad. Zo ben ik onlangs het ‘bos’ van Kolham ingedoken met Gonnie en David. Zij hadden me gevraagd om een aantal foto’s te maken zodat ze die kunnen gebruiken voor de promotie ed. van hun muziek. Gonnie en David maken namelijk hele intieme indie-liedjes. Niet zo heel vaak laat ik me verleiden om voor anderen te fotograferen maar soms maak ik graag een uitzondering.

En natuurlijk zou deze post niet volledig zijn zonder een fragment van hun muziek:

[mp3_embed playlst="http://www.icantpaint.com/IntoTheWild.mp3"]

Beestjes en eitjes

Wesley — Sun, 12 Sep 2010 15:00:14 +0000

“The camera introduces us to unconscious optics as does psychoanalysis to unconscious impulses” schreef Walter Benjamin (1892 – 1940) in The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction, doelend op onder meer de mogelijkheid tot het uitvergroten van dingen die op normale grootte onduidelijk waren. De onderstaande kleurenfoto’s zijn van Martin Oeggerli. Hij fotografeerde insecten-eitjes niet groter dan 0.7mm.De zwart-wit foto’s zijn van Rose Lynn-Fisher, zij fotografeerde een bij. Haar foto’s vergroten de werkelijkheid tussen 15x en 700x.

Kunst of wetenschap?

Beestjes_0000_Layer 13

Beestjes_0001_Layer 17

Beestjes_0002_Layer 16

Beestjes_0003_Layer 15

Beestjes_0004_Layer 14

Beestjes_0005_Layer 12

Beestjes_0006_Layer 11

Beestjes_0007_Layer 10

Beestjes_0008_Layer 9

Beestjes_0009_Layer 8

Beestjes_0010_Layer 7

Beestjes_0011_Layer 6

Beestjes_0012_Layer 5

Beestjes_0013_Layer 4

Beestjes_0014_Layer 3

Beestjes_0015_Layer 2

Beestjes_0016_Layer 1

380

Katrina Graffiti

Wesley — Thu, 26 Aug 2010 07:47:01 +0000

Er is de laatste decennia zelden een gebrek aan fotografen. Zeker als het gaat om rampen zijn de jagers met hun 50mm vizier er meteen bij. Zo ook in augustus 2005 toen orkaan Katrina over New Orleans waaide. Het leed van een hele stad was nog nooit zoveel in beeld gebracht. Drijvende lijken, mensen in de rij voor hulp, tienduizenden op wachtend op de grond van een football-stadion.

Toch besloot fotograaf Richard Misrach naar New Orleans te gaan met slechts een 4 megapix digitale camera bij zich. Het resultaat was een boek met 70 foto’s waar geen enkel persoon op te zien is. Slechts de boodschappen die ze in neon-letters met verf op muren, auto’s en hekken hebben gespoten. Een ijzersterke en originele serie.

Untitled-1

Untitled-2

Untitled-3

Untitled-4

Untitled-5

Untitled-6

Untitled-7

Untitled-8

Untitled-9

Untitled-10

Untitled-11

Untitled-12