Net als Lee Miller (zie eerdere post) is ook Bill Brandt een leerling van Man Ray. De Engelsman was naast journalist ook kunstenaar. Ook dit keer heb ik geen onderscheid gemaakt tussen zijn journalistieke en puur artistieke foto’s.
Bill Brandt fotografeerde van 1928 tot 1983. Typisch zijn de foto’s die hij maakte met extreme groothoeklenzen. De door de groothoek vervormde lichamen vertonen sterke gelijkenissen met het werk van surrealist Andre Kertesz. In zijn leven fotografeerde hij ook de kunstenaars van zijn tijd zoals Francis Bacon, Pablo Picasso en Magritte.
Category Photographers
50x Bill Brandt
50x Leonard Freed
Leonard Freed gold als een van de belangrijkste documentaire-fotografen van de afgelopen eeuw. Hij fotografeerde overal op de wereld, veelal tijdens oorlogen en andere gewelddadige situaties. Hij reisde samen met Martin Luther King tijdens zijn bekende tocht van Alabama tot Washington. Onderstaande foto’s kunnen soms schokkend zijn, desalniettemin zijn ze van onschatbare waarde. Als geen ander wist Freed zijn tijd weer te geven.
50x Richard Avedon
Richard Avedon geldt als een van de belangrijkste portret-fotografen van vorige eeuw. Hij was een van de eersten die modellen en beroemdheden uit de studio en in het ‘wild’ fotografeerde. Hij maakte vele foto’s van Andy Warhol’s Factory maar het portret van Warhol met de littekens die hij overhield aan een aanslag op zijn leven vind ik de boeiendste. Het is alsof Warhol overdreven geschrokken reageert op een kleinigheidje. Maar ondanks dat zijn reactie gespeeld is was de aanslag op zijn leven waarbij hij meerdere keren van dichtbij is beschoten een echt drama.
De inmiddels klassiek geworden foto van Bob Dylan blijft ook schitterend. In de film “I’m not there” speelt Cate Blanchett op sublieme wijze de Bob Dylan uit deze periode. Het lijkt me vrijwel zeker dat ze haar karakter deels op deze foto heeft gebaseerd.
50x Lee Miller
Eigenlijk wilde ik een post maken met 50x Man Ray maar omdat Lee Miller ten onrechte vaak slechts getypeerd wordt als de assistente van Man Ray wilde ik met 50 foto’s van haar beginnen. Zij herontdekte samen met Man Ray het proces van solarisation, een techniek waarbij delen van de foto als negatief verschijnen en andere delen positief. In de jaren 80 verschenen echter twee foto’s van niemand minder dan Edgar Degas waarin hij deze techniek al veel eerder toepaste. Degas ging er echter niet mee door en liet het bij die twee foto’s die zijn studio niet uit zijn gekomen.
Lee Miller was een fotomodel die naar Parijs vertrok om als assistent van Man Ray te werken en werd al snel opgenomen in de kringen rondom Ray en ook Picasso. Toen WO II uitbrak ging ze als fotojournaliste werken voor Vogue en was als eerste fotografe die in de concentratiekampen van Dachau en Buchenwald. Ik heb geen selectie willen maken op basis van onderwerp. Maar heb zowel haar artistieke werk, haar journalistieke werk en de foto’s die ze maakte van haar kunstenaarsvrienden opgenomen.
50x Henry Cartier-Bresson
Henry Cartier-Bresson geldt als een van de grootste fotografen van de afgelopen eeuw. Geboren in 1908 en gestorven in 2004 heeft hij het grootste deel van de 20ste eeuw gefotografeerd. Het resultaat is een oneindig grote collectie foto’s waarvan de meeste fotografen alleen maar mogen hopen dat ze met geluk er ook één of twee van hetzelfde niveau mogen maken in hun carrière.
Nan Goldin
Een tijdje terug schreef ik een bericht over de ‘snapshot aesthetic’ van merken als American Apparel en Diesel. Zogenaamd uit de losse pols geschoten en uit het leven gegrepen foto’s die iedereen zou kunnen maken, worden gebruikt om dure merkkleding te verkopen. Die foto’s zouden er niet zo uit hebben gezien wanneer Nan Goldin er niet zou zijn geweest. Nan Goldin is de ongekroonde koningin van de snapshot.
Zelf typeert ze haar werk als een dagboek waar anderen in mee mogen lezen. En veel van haar series hebben het karakter van een dagboek. Behalve dat ze haar eigen leven documenteerde volgde ze haar vrienden. Zoals Cookie Mueller, een actrice die in de cult-films van John Waters speelde. Van al haar zelfportretten is die met het blauwe oog misschien wel het bekendst. De foto maakte ze om zichzelf te herinneren wat voor klootzak haar toenmalige vriend ook alweer was.
Haar fotografie een intiem beeld van het leven van Goldin en dit is een leven vol drugs, prostitutie, travestieten en uitbundige homoseksuelen dat zich vooral ‘s nachts afspeelt. Een wereld dat voor ons over het algemeen achter de gesloten deuren van clubs en woningen afspeelt. Van voyeurisme is geen sprake want Goldin’s foto’s kennen geen veilige afstand tot mensen die ze portretteert maar zijn close-up, kleurrijk en in your face.
Interview Nan Goldin pt 1
Interview Nan Goldin




















































































































