Het begin is er…

Januari zit er weer op, prachtig dat ik weer heb kunnen hardlopen, maar echt lekker gaat het allemaal nog niet. De eerste week had ik nog steeds last van de val van m’n racefiets, daarna kreeg ik een week lang last van m’n maag en vervolgens werd ik ook nog eens snotverkouden. Tussentijds heb ik wel m’n eerste echte trainingskilometers kunnen maken. Op een mistige morgen toen er nog een dik pak sneeuw lag en de zon haar best deed kon ik het niet laten. Na 4 kilometer, het punt waar ik moet omkeren en naar huis zou moeten, liep ik door. Tegen het advies van de sportarts in besloot ik m’n vaste ronde van 15 kilometer te maken. Alles was wit, de weg waar ik op liep, de weilanden om me heen en door de mist was er niets in de verte te zien, geen huis, zelfs geen boom, helemaal niets. Ik zette m’n mp3-speler uit en kilometers lang hoorde ik niets anders dan m’n voetpassen door de sneeuw. Na 10 kilometer trok de mist wat weg en kwam ik terug in de bewoonde wereld, de magie van zojuist was verdwenen, want godver wat deden m’n benen pijn, dat was ik niet gewend! Het tempo moest toch echt wat omlaag geschroefd wilde ik fatsoenlijk thuis komen. Een kleine 400 meter voor ik thuis was trok m’n knie het niet meer. 15 kilometer is, zeker door de sneeuw, nog iets te ver. Maar voor geen goud had ik deze run willen missen. Inmiddels heb ik me ook opgegeven voor m’n eerste wedstrijdje over 10 kilometer.

Ik had geen camera mee, dus geen sfeervolle plaatjes. Wel bleef er wat mist, zweet in bevroren toestand in m’n baard hangen. Ook leuk!