Heldhaftig vallen niet aan te raden

“Dunja ik neem een mooie schelp voor je mee terug!” riep ik voordat ik op de fiets stapte .

Anderhalf jaar geleden beklaagde ik mij erover dat het vallen met hardlopen altijd een weinig heldhaftige aangelegenheid is. Ik was die dag op een kastanje gaan staan en verstuikte zo m’n enkel. Knulliger dan dat kon je het toch echt niet krijgen. Met hardlopen struikel je over stoepranden, los zittende tegels of het allerergst over je eigen benen. Om echt spectaculair te vallen moest je gaan skiën of wielrennen.

Toen wist ik nog niet dat ik op een druilerige dag in december met een kleine veertig kilometer per uur voorover met m’n racefiets op het asfalt zou klappen. Resultaat, een gekneusde rib, een heup zo dik dat het leek of ik een derde bil had, en synthetische kleding dat letterlijk is samengesmolten met m’n huid. ‘Slim Fit’ noemen ze dat geloof ik. En terwijl het zachtjes begon te miezeren lag ik dan in m’n gescheurde kloffie, met een bochel in m’n voorwiel in the middle of nowhere.

Waarom is de enige plek waar wielerkleding een kussentje heeft de enige plek waar je sowieso niet op terecht komt?
Ontzettend aardige mensen uit Hornhuizen hebben me helemaal naar huis gebracht. De volgende keer struikel ik toch liever over een stoeprand of een loszittende tegel, dan maar wat minder heldhaftig. Van m’n mooie schelp was nog weinig over.
Het was overigens de derde poging om langs de dijk te fietsen, van Delfzijl tot aan Lauwersoog. De eerste keer knapte m’n buitenband, de tweede keer sneeuwde ik in voor ik goed en wel de dijk bereikt had. De derde keer klapte ik dus op het asfalt. Toch kan ik niet zeggen dat ik niet genoten heb. Een aantal foto’s die ik onderweg heb genomen.

De windmolens bij de Eemshaven hebben iets tijdloos. Toch gaan ze nog geen 20 jaar mee.

 Deze molen in Garsthuizen is bijvoorbeeld meer dan tien keer zo oud.

Nederland kan soms zo ongelooflijk mooi zijn. De zon staat in de winter al vroeg zo laag dat er flinke slagschaduwen aan de zeekant van de dijk te zien zijn. Links is het mooi fietsen, alleen die veeroosters… pffff

Lauwersoog een kleine tien minuten voor m’n val.