Heel ver weg

Het is alweer een tijd terug dat ik wat heb geschreven voor m’n blog. Ik twijfelde zelfs om ‘m online te houden. Het plan was namelijk om hier m’n ontwikkelingen richting de mooiste ultramarathons bij te houden. Dit plan is inmiddels wreed verstoord. Nog niet zo lang geleden waren wedstrijden van 160km een mooie toekomstdroom, iets waar ik elke dag voor trainde, waarvoor ik zelfs een andere baan heb genomen. Alles moest wijken, en daarom waren van alle dingen die ik bezit m’n hardloopschoenen verreweg de belangrijkste.

12 augustus verdraaide ik m’n knie tijdens het lopen, niks ernstigs want de dertig kilometer van die dag liep ik zonder problemen uit, het was een prachtige hardloopdag. Dacht ik… Twee dagen later kon ik m’n trainingsrondje van vijftien kilometer niet volbrengen. Daarna ging het verder bergafwaarts. Noodgedwongen stoppen bij 8km, bij 6km, bij 5km, en iedere keer terug kon ik terug naar huis wandelen.

Mijn eerste zorgen waren dat ik misschien een week niet zou kunnen lopen. Weliswaar een waardeloze voorbereiding voor de 50km die op het programma stond, maar geen ramp. Al snel bleek dat ik die wedstrijd helemaal niet kon lopen. Het was een kwestie van een maand of meer, dacht ik… Maar na een hele rits fysio’s, sportartsen en scans is naar voren gekomen dat m’n knie onherstelbare schade heeft opgelopen en dat het onzeker is of ik ooit nog kan hardlopen.
Niet kunnen hardlopen zou het grootste verlies in m’n leven tot nog toe betekenen. Ik kan me simpelweg geen leven zonder voorstellen. Hardlopen gaf me altijd antwoorden en niet zelden was het zelf een antwoord. Talloze malen werd ik het huis uit geschopt om een rondje van twintig kilometer of een zware intervaltraining te doen. Hardlopen was mijn onuitputtelijke bron van inspiratie en motivatie. Onuitputtelijk… dacht ik..

De klap dreunt nog flink door, maar ondanks dat ben ik inmiddels alweer een aantal weken bezig met alternatieve training. Het belangrijkste doel is om m’n been (of eigenlijk beide benen) zo gruwelijk sterk te maken dat ik helemaal geen knie meer nodig heb om te kunnen hardlopen. Want één ding weet ik zeker, ik ga weer hardlopen al lijkt alles op dit moment nog heel ver weg!