Katherine Switzer was de eerste vrouw die officieel een marathon liep. Omdat men in 1967 dacht dat vrouwen een snor kregen van het lopen van lange afstanden en dat ze onderweg hun baarmoeder zouden verliezen mochten vrouwen niet meedoen. Dikke onzin natuurlijk en dat vond Switzer ook. Ze trok de stoute schoenen aan, gaf zich slechts met haar achternaam en voorletter op en liep de Boston Marathon. Dit is haar bizarre verhaal.
Mijn gedachten slapen als ik ze op een stoel zet. Mijn geest functioneert niet als mijn benen hem niet in beweging zet.
Montaigne schreef dit in de 16e eeuw. Vijf eeuwen later zit ik volledig geblokkeerd achter de computer iets leuks voor deze blog te verzinnen. Lopend kom ik gemakkelijk tot leuke ideeën maar wanneer ik eenmaal zit lijkt het alsof gedachten zich door een plakkerige stroop moeten banen om zich aan m’n geest voor te doen. Daarom loop ik liever, samen met m’n hond, zes uur achter elkaar.
Een paar fotootjes (klik op de foto voor een grote versie)
Alles wat beweegt in dit bos eet ik op!
Langs de weilanden worden ieder jaar bloemen gezaaid. Mooi in de zomer maar misschien wel mooier na de winter
Ik heb Jura het commando ‘op de bank’ geleerd, speciaal voor momenten als deze wanneer er een of andere kunstenaar in de middle of nowhere een bank heeft geplaatst
Al kennen we geen liedjes… dit was altijd nog beter dan het koningslied…
De hoogste col in de verre omtrek
Bloementjes!
Uitverteld…
De afgelopen dagen las ik het boek(je) Wandelen: een filosofische gids, van Fréderic Gros. Soms draaft de schrijver een beetje door maar over het algemeen is het erg fijn leesvoer. Wandelen biedt volgens Gros een mogelijkheid om zowel het plezier als vreugde te ervaren. Deze twee zijn nadrukkelijk niet hetzelfde volgens de schrijver. Hardlopers (en dan doel ik niet op de verlepte joggers in het park) lijken volgens mij wel op wandelaars. Wij dwalen door de wereld, hebben geen haast, willen niet de per se de eerste zijn, trainen niet voor ons uiterlijk of een betere conditie. De langeafstandsloper loopt omdat hij dat nou eenmaal doet. Dat we daardoor een flinke conditie opbouwen en er gewoon hartstikke lekker uitzien is mooi, maar bijzaak.
Oh ja… plezier en vreugde.. daar had ik het over.
Volgens Gros is plezier een gevoel dat tot stand komt door de ontmoeting met een lichaam, een element of een stof”. Plezier komt dus volgens hem van buitenaf. Een rottig kenmerk van plezier is dat dit bij iedere ontmoeting, bij iedere herhaling afneemt. Herhaling maakt alles vlak. De film, het liedje, het lekkere eten, de paden waarover je loopt.
Vreugde is heel iets anders, minder intens weliswaar, maar wel vollediger. Vreugde is verbonden met activiteit. Vreugde kan niet bestaan zonder haar tegenpool, droefheid. Droefheid treedt op wanneer iets niet lukt, wanneer je iedere keer faalt, wanneer elke poging tot niets leidt. Maar uiteindelijk naar veel doorzetten krijg je veel dingen toch onder de knie. En zo lukte het mij om naar 7 maanden hersteltraining steeds beter om pijnvrij te lopen. Ik kan steeds vaker zowel langer als intensiever trainen. Vreugde komt volgens Gros voort uit activiteit, met gemakt iets uitvoeren wat moeilijk is en wat tijd heeft gekost. Want vreugde, zo betoogt Gros, bevestigt je lichamelijke en geestelijke vermogens.
Omdat het trainen steeds beter gaat vond ik het tijd om weer eens een wedstrijd te lopen en daarom stond ik zaterdag met zo’n 300 anderen aan de start van een 10 kilometer. Al vind ik deze afstand stiekem te kort voor een wedstrijd (je weet precies wat je kunt lopen, je bent nauwelijks afhankelijk van anderen om een goede tijd neer te zetten etc.) ik had er echt onwijs veel zin in. Uiteindelijk kwam ik als 19e over de streep, heel ver achter de winnaar en ik zou ook ver achter de Wesley van voor z’n knieblessure zijn geëindigd. Maar wie er niet is kun je niet verslaan en dus voelt dit als een enorme overwinning en een bevestiging dat ik mezelf toch echt weer als hardloper kan beschouwen. Vreugde is niet zozeer de overwinning, het behaalde resultaat, immers ik wist al van tevoren akelig precies wat ik wel en niet zou kunnen lopen. Nee, vreugde is, zoals Gros opmerkt, ‘het teken van een energie die met gemak wordt aangewend, er is geen belemmering, alles loopt vlot… Vreugde van het lichaam wanneer het zonder moeite functioneert. Dat is de reden dat vreugde, in tegenstelling tot plezier, toeneemt met de herhaling, rijker wordt’.
2 fotootjes van de wedstrijd.
Afgelopen zomer schreef ik over Dito een grote Cane Corso die niet overweg kan met andere honden. Maar omdat Jura niet zo snel onder de indruk is (en stiekem wel op foute mannen valt), is ze een van de weinige vriendinnetjes die hij heeft. Dit weekend was het tijd voor een tweede date. En aangezien Dito toch ook een beetje mijn hondje is was het supernice om te zien dat er weer een klik was. (pssssst…. klik op de foto voor een grotere versie)
Net als ik wordt m’n hond echt strontvervelend wanneer ze te weinig lichaamsbeweging krijgt op een dag. Tekeergaan tegen de vervelende buren, door het huis rennen, apenkooien.. en dan heb ik het nog niet eens over de hond. Daarom gaan we uren per dag samen op pad, dat is echt ons ding. Maar net als ik naast (hard)lopen ook wel eens de racefiets pak wil zij ook wel eens wat anders dan lopen.
Afgelopen vrijdag gingen we daarom naar Roden om in het lokale bos een speurcursus te volgen. Mijn eerste gedachte was: ‘mooi hardloopbos, zou dat speuren ook rennend kunnen?’. Helaas was dat natuurlijk niet het geval. Na een korte inleiding over speuren hebben we terwijl de sneeuwvlokken tussen bomen door dwarrelden, anderhalf uur lang ons achter bomen verstopt, sporen uitgezet en het lapje stof gezocht dat ik speciaal voor de cursus al een aantal dagen bij me droeg. Voor Jura vooral geestelijk een flinke inspanning en eenmaal thuis sliep ze dieper dan na een hele dag lopen.
We volgen de speurcursus via: http://www.puppyteaching.nl/
Meer fotos
Zoeken!!
Jura’s vriendinnetje Mila was er ook
Wachten terwijl de baas zich achter een boom verstopt!
Even door het bos rennen
Mila
Vervuiling! 
Duursport heeft een enorme impact op je immuunsysteem. De trainingen vallen me op dit moment wat zwaar. Daarom deel ik vandaag twee recepten voor smoothies die je gezondheid een boost geven. Als bijkomend voordeel zijn ze ook nog eens goed voor je seksleven. Nu moet ik zeggen dat ik op het ene gebied echt moet hebben van m’n duurvermogen, op het andere gebied is het toch vooral m’n explosiviteit die de doorslag geeft.
Het ingrediënt die voor de boost zorgt is Maca, een plantje die op flinke hoogte in de Andes groeit. Uit onderzoek is naar voren gekomen dat maca zowel de vruchtbaarheid als het libido vergroot. Voor (duur)sporters is het vooral een bron van vitamine B12 en anti-oxidanten en ondersteunt het je bijnieren en daarmee de aanmaak van adrenaline.
Twee recepten (voor twee grote smoothies)
*Ik gebruik gedroogd drakenfruit omdat de verse variant voor het grootste deel uit water bestaat en de smoothie dus enorm waterig maakt.
** Ik voeg altijd eiwitten toe aan m’n shakes. Niet alleen voedzaam maar ze maken het ook nog eens lekker romig.
Bronnen:
http://www.bioendurance.com/blog/super-foods-athletes.htm http://www.livestrong.com/article/423946-what-is-maca-used-for http://www.motherearthliving.com/plant-profile/get-back-your-get-up-and-go-with-maca.aspxEen van m’n goede voornemens voor 2013 is om meer foto’s online te zetten. De afgelopen jaren is daar dus helemaal niets van terechtgekomen… nou ja, behalve foto’s van de hond en van trainingen. Het is niet zo dat ik niet heb gefotografeerd, maar eigenlijk was ik gewoon te lui om ze uit te zoeken en online te gooien. Zo’n gehannes altijd… eigenlijk ben ik na het klikken er over het algemeen wel klaar mee.
Ik gooi ze van de camera op een harde schijf en kijk er vervolgens niet meer naar. Gevolg is dat ik inmiddels een digitale stapel van oneindig veel pixels dik heb! Soms een beetje gesorteerd maar grotendeels een ongeordende chaos. Heel langzaam komt daar een heel klein beetje verandering in. Deze foto kwam ik alvast tegen. 
toegevoerd aan: I Heart Nature
Januari zit er weer op, prachtig dat ik weer heb kunnen hardlopen, maar echt lekker gaat het allemaal nog niet. De eerste week had ik nog steeds last van de val van m’n racefiets, daarna kreeg ik een week lang last van m’n maag en vervolgens werd ik ook nog eens snotverkouden. Tussentijds heb ik wel m’n eerste echte trainingskilometers kunnen maken. Op een mistige morgen toen er nog een dik pak sneeuw lag en de zon haar best deed kon ik het niet laten. Na 4 kilometer, het punt waar ik moet omkeren en naar huis zou moeten, liep ik door. Tegen het advies van de sportarts in besloot ik m’n vaste ronde van 15 kilometer te maken. Alles was wit, de weg waar ik op liep, de weilanden om me heen en door de mist was er niets in de verte te zien, geen huis, zelfs geen boom, helemaal niets. Ik zette m’n mp3-speler uit en kilometers lang hoorde ik niets anders dan m’n voetpassen door de sneeuw. Na 10 kilometer trok de mist wat weg en kwam ik terug in de bewoonde wereld, de magie van zojuist was verdwenen, want godver wat deden m’n benen pijn, dat was ik niet gewend! Het tempo moest toch echt wat omlaag geschroefd wilde ik fatsoenlijk thuis komen. Een kleine 400 meter voor ik thuis was trok m’n knie het niet meer. 15 kilometer is, zeker door de sneeuw, nog iets te ver. Maar voor geen goud had ik deze run willen missen. Inmiddels heb ik me ook opgegeven voor m’n eerste wedstrijdje over 10 kilometer.
Ik had geen camera mee, dus geen sfeervolle plaatjes. Wel bleef er wat mist, zweet in bevroren toestand in m’n baard hangen. Ook leuk!
