Ondanks het miezerige weer en koude wind waren er vrijdag veel mensen op de been voor “as if it were the last time” een zogenaamde subtlemob georganiseerd door Duncan Speakman. Overal op het Leidsche Plein stonden stelletjes gezamenlijk te wachten voordat ze om klokslag 18:00 de speciaal voor deze avond gemaakte mp3 aan mochten zetten. De subtlemob zou een subtielere versie moeten zijn van de flashmobs die gevoed door de populariteit van sociale online netwerken in rap tempo met wisselend succes overal op de wereld als paddenstoelen uit de grond schieten.

ALLES BEHALVE SUBTIEL
De subtlemob was ondanks de animo niet echt een succes en alles behalve subtiel. Het was overduidelijk wie wel en wie niet aan de mob meedeed. Wanneer de deelnemers op een gegeven moment allemaal naar de daken van de gebouwen rondom het plein kijken lijkt een dakloze een moment helemaal de weg kwijt; “Waar kijken jullie allemaal naar!?” vraagt hij ontzet en loopt vervolgens boos weg.
“Leef nu en kijk om je heen!” of iets in die trant, lijkt Speakman met de mob te willen zeggen. De boodschap is echter verpakt in zweverige new age muziek die niet zou misstaan op een cd van Ad Visser. Pijnlijk is dan het contrast met de muziek van artiesten als Monolake en BJ Nilsen die dit jaar op het programma van Sonic Acts staan. Het melodramatische verhaal wekte op een gegeven moment slechts irritatie. Het had allemaal zoveel leuker kunnen zijn.

Subtlemob deelnemers trotseerden de regen

EXPANDED CINEMA

Gelukkig maakte het programma in Paradiso het ietwat teleurstellende begin van de avond ruimschoots goed. De avond kreeg de naam Expanded Space en stond volledig in het teken van Expanded Cinema. De term deed in de jaren zestig zijn intrede maar een werk als Lichtspiel van Moholy Nagy uit 1934 dat de avond opende geldt als een van de canonieke werken. Of dat ook zal gelden voor (SHIFT) van het Nederlandse duo Optical Machines uit 2009 zou nog moeten blijken. De live performance van vrijdag, een abstract spel van licht in de geest van Moholy Nagy, was indrukwekkend.

(SHIFT) Optical Machines

Een kort filmpje van Optical Machines tijdens hun performance:

Heftig was de performance van Bruce McClure. Gewapend met drie projectoren en een hele batterij aan gitaarpedalen vuurde McClure drie kwartier lang een flikkerend beeld op de mensen af. McClure gebruikt voor het werk met de religieuze titel PIE PELLICANE JESU DOMINAE footage uit een jaren vijftig natuurfilm, maar deze beelden worden dermate abstract weergegeven dat het een tijd duurt voordat er figuren zijn te ontwaren. De frames zelf zorgden voor een dreunende soundtrack die op het geluidsysteem van De Paradiso voor het nodige oorsuizen zorgde. Dit was niet aan iedereen besteed en een aanzienlijk deel van de bezoekers vertrok tijdens de performance. Maar wie zegt dat kunst slechts de zintuigen moet strelen?
Films van Yann Beauvais, Takashi Ito en Paul Sharits zorgden evenmin voor een comfortabele avond. Enige rust kon misschien worden gevonden in het decoratieve Hand Grenade van Gill Eatherly die echter ook niet meer dan decoratie genoemd kan worden en het wonderschone Trees of Syntax, Leaves of Axis van Daichi Saito.

Bruce McClure

Projectoren van Bruce McClure. Achtergrond Trees of Syntax

Gill Eatherley - Hand Grenade

Gill Eatherley - Hand Grenade

GAMES:
De kelder van Paradiso stond in het teken van experimentele games. JoDi reduceerde Wolfenstein 3D tot slechts een aantal witte en zwarte balken en spelplezier tot niets. De Cactus Arcade van Jonatan Soderstrom had veel weg van de games op de atari2600 of de vele flashgames van independed gameontwerpers op het internet en kon net ook niet echt boeien. De broodjes die ze beneden verkochten waren wel erg smaakvol.

Beneden in de Paradiso konden experimentele games worden gespeeld

Beneden in de Paradiso konden experimentele games worden gespeeld

DISCO3000
In rap tempo bouwde de crew van Paradiso de zaal om. Ongeveer de helft van het publiek bleef voor de afterparty met Anthony Shakir en Theo Parrish op het programma. Nog geen half uur later stroomde De Paradiso vol met een hip en jong publiek dat vooral kwam om te dansen, te drinken en te genieten. Zeker in de kleine bovenzaal was dit mogelijk. Theo Parrish legde de ene na de andere klapper op de draaitafel terwijl beneden Shakir alle moeite had om de monotone techno (waar hij zelf een van de grondleggers van is) te mixen. Het Amsterdamse publiek leek het echter niet heel veel uit te maken en danste ondanks alle fouten van Shakir tot vroeg in de morgen door.

Theo Parrish

Anthony Shakir

Anthony "Shake" Shakir

Publiek tijdens Shakir

M'n gehoor liet me echt in de steek maar volgens mij wilden ze op de foto.