• Hike3D: De voorbereiding deel 3

    Van 12 tot en met 14 juni loop ik een trailrun over een afstand van 126 kilometer. Iedere week schrijf ik een blogje over de weg er naar toe.

    IMG_0119

    De wedstrijd liep vorige week niet zoals ik gepland had. Maar deze week stonden alweer genoeg trainingen op het programma. Maandag liep ik dertien kilometer hard met deze dame op vier poten met het idee om samen later eens een wedstrijd te lopen. Na trainingen op dinsdag en woensdag stond zaterdag de langste duurloop op het programma.

    Usquert – Groningen

    IMG_0142-2

    Met de trein vertrok ik naar Usquert om vervolgens dertig kilometer naar huis te lopen. Het was eigenlijk allemaal prima te doen. De route had ik gepland en naar m’n horloge gestuurd en die gaf redelijk goed aan waar ik links- en rechtsaf moest.
    Hoewel bij de wedstrijd in juni lintjes hangen is het geen overbodige luxe om ook de route in te laden op je horloge. Overijverige wandelaars willen wel eens linten weghalen en je kunt eentje missen en dus verdwalen. Hoewel een beetje sightseeing best fijn kan zijn lijkt me een marathon per dag straks meer dan genoeg.
    De dertig kilometer liepen eigenlijk op rolletjes, geen wereldtijd of iets dergelijks maar de echt lange duurtrainingen had ik toch al een poos niet gedaan.

    IMG_0154tja, ik ben toch echt de 30 al gepasseerd 🙁

    Homemade Energygel

    Iets anders wilde ik deze training ook proberen. Namelijk homemade energygel. Je moet natuurlijk iets eten onderweg wanneer je zo lang gaat lopen, energygels zijn ideaal, ze zijn klein, vloeibaar en geven meteen energie. Maar in het gros zitten allerlei conserveringsmiddelen en allerlei ingrediënten die ik niet eens uit kan spreken. Zo is zwavelzuur een conserveringsmiddel die veel wordt gebruikt. Ik heb dan in het verleden ook regelmatig gehad dat ik ze niet lekker kon verteren. Tijd dus om zelf wat te maken of beter nog, m’n vriendin wat te laten maken. Dus hier het recept op basis van een iets ander recept van nomeatathlete.com
    DSC_0971-2
    Ingredienten:

    • 15 ml chia zaad
    • 45 ml water
    • 125 ml ananasstukjes uit blik
    • 90 ml maple siroop
    • ¼ theelepel zout (+ evt: ⅛ theelepel baking soda)
    • een snufje agar agar poeder (pectine mag ook)

    Men neme een maatschepje van 15ml en voegt 1 schepje chia 3 schepjes water bij elkaar en zet apart. Plaats de ananasstukjes in een steelpannetje en zet kort de staafmixer er op. Je kunt het helemaal mixen zodat het door het tuitje van je gelflesje kan of je kan er wat kleine stukjes laten zodat je wat moet kauwen (maar wel de dop van je flesje moet schroeven). Ik doe het laatste. Kauwen geeft namelijk het signaal aan je verteringssysteem dat er eten aan komt. Voeg vervolgens 6 dopjes maple siroop toe (honing, agavesiroop mag ook) en zet het vuur op het laagste standje onder de pan aan.
    Voeg vervolgens het zout en evt de baking soda toe. Mocht je voor de bakingsoda kiezen schrik dan niet voor een reactie. Baking soda reageert namelijk op het zuur van de ananas, het neutraliseert het zelfs een beetje waardoor het makkelijker te verteren is. Laat het geheel vervolgens een minuutje borrelen. Wanneer de consistentie goed is ben je klaar, mocht het iets te dun zijn voeg dan een heel klein beetje (!!) agar agar (kun je halen bij de toko) of pectine toe.
    Deze gel beviel me perfect. De voordelen op een rijtje: geen conserveringsmiddelen, geen waslijst van ingredienten die ik nauwelijks uit kan spreken, geen chemische smaak en handig in een flesje (geen verpakkingen op de trails!)

    Tip: de hoeveelheid zout/electrolyten die je nodig hebt verschilt van persoon tot persoon. Mocht je veel vocht hebben verloren en toch nog moeten plassen dan komt dit omdat je lichaam relatief gezien veel zout is kwijtgeraakt en door te piesen het gemiddelde zoutniveau weer wil herstellen, je droogt dan nog meer uit!! Als dit het geval is moet je meer electrolyten toevoegen aan je gels/drinken. (bron: Feed Zone Portables – http://www.velopress.com/books/feed-zone-portables/)

  • Hike3D: De voorbereiding deel 2

    Van 12 tot en met 14 juni loop ik een trailrun over een afstand van 126 kilometer. Iedere week schrijf ik een blogje over de weg er naar toe.

    groningen-selwerd-park-selwerd-14e-astrea-run-11

    Find Waldo… uh.. Wesley!

    Een wedstrijd tussendoor

    39:59 of sneller was m’n streeftijd op de tien kilometer afgelopen zaterdag. Eigenlijk hoopte ik zelfs onder de 39 te lopen want die snelle vijf kilometer in de voorbereiding ging wel heel gemakkelijk (19:06 voor de meeschrijvers). Maar het was zwaar, de harde wind stond op de moeilijkste stukken pal tegen en de regen maakte het ook al niet aangenaam. Had ik in vier kilometer nog een kleine voorsprong op het schema opgebouwd, na vijf kilometer liep ik al achter de feiten aan. Uiteindelijk haalde ik de veertig minuten niet eens en liep ik m’n ballen uit m’n broek voor een tijd waar ik zelfs tijdens een training m’n hand niet voor omdraai. Het is niet anders en gelukkig kreeg ik bij de finish een Knol’s koek.
    Komende weken staan er vooral duurtrainingen op het programma. Maar misschien dat ik nog een wedstrijdje over 10 kilometer loop want dit was gewoon niet best.

  • Hike3D: 126 kilometer hardlopen door Drenthe

    runforestrun-7Ik heb nog nooit een marathon gelopen. Ja gewandeld, meerdere malen zelf, maar nog nooit eentje hardgelopen. Van twaalf tot veertien juni hoop ik er drie achter elkaar te lopen tijdens een wedstrijd georganiseerd door RunForestRun, een serie trailruns waar ik al vaker aan heb meegedaan. Er staat eem totaal van 126 kilometer op het programma (hoewel het mogelijk is om iedere dag de korte afstand van 21 kilometer te lopen), die me voert door drie verschillende Drentse natuurgebieden, door de bossen, over de heide en de zandvlaktes. Geen vlak en breed asfalt maar kleine kronkelige zandpaadjes. Ik heb me natuurlijk opgegeven in de overtuiging dat het me gaat lukken, maar twijfels heb ik genoeg. Zelfs tijdens het typen van dit stukje schieten er nieuwe binnen.
    De komende weken hou ik jullie iedere week op de hoogte van m’n vorderingen. Wees gerust, er komen geen ellenlange verhalen over rondetijden en hartslagzones. Komende zaterdag staat er een wedstrijd van tien kilometer op het programma die ik in 39:59 of sneller hoop te lopen. We zullen het zien!

    Info over Hike3D: http://www.hike3d.nl/

    flyer_HIKE3D_front

     

  • Run Forest Run 2015: Drentsche Aa

    DSC_0155-2

    Het is alweer de vijfde editie van Run Forest Run en de derde keer dat ik meedoe. Vorige keer liep ik de 30km maar vandaag loop ik de kortste afstand (13,5km) om m’n voeten wat te sparen. Ik ontkom er niet aan om m’n Mizuno Betonplaat 3.0 aan te trekken. M’n uberzachte Hoka’s waarbij je het gevoel hebt op pasgeboren puppy’s te lopen (Uhmmm analogieën zijn niet echt mijn ding geloof ik…) hebben nauwelijks grip op het sneeuw en door de blubber.
    Vanaf de start loop ik op kop. Ik loop nooit op kop! Ik heb altijd wel een paar lopers voor me en zelfs tijdens wegwedstrijden ben ik in staat de weg kwijt te raken. Na amper een kilometer moet ik de weg dan ook zoeken. Gelukkig had de nummer twee wel een afslag gezien anders was ik een waarschijnlijk paar uur later ergens in Norg gefinisht.
    Ik loop zo hard mogelijk over een smal met sneeuw bedekt paadje een heidedal in. Ik probeer niet te remmen en hoop dat m’n schoenen grip blijven houden. Eigenlijk loop ik nu veel te hard maar dit soort stukken vind ik juist zo mooi aan trailrunning. De eindtijd doet er minder toe dan bij een wegwedstrijd waar je constant één tempo aanhoudt. Hier kan je echt spelen met je omgeving. Op de bruggetjes en steigers ligt ijs en doe ik het een stuk voorzichtiger aan. Maar door de vele modderplassen al dan niet bedekt met een dun laagje ijs of sneeuw ga ik weer voluit.
    Ik mag de dertig dan al gepasseerd zijn, door de plassen stampen is nog net zo leuk als vroeger. Wanneer ik merk dat ik niet alleen de dertig maar ook een afslag ben gepasseerd draai ik me wat onhandig om. Ik kom half ten val, krijg een plens ijswater in m’n gezicht. Ik probeer me droog te vegen maar veeg vooral modder in m’n ogen wat ik vervolgens weer met wat sneeuw moet verwijderen. Verder gaat alles gelukkig wel goed en niet heel veel later weet ik als eerste te finishen.
    Het was weer een toffe editie van RFR. Alles was uitstekend georganiseerd. Het parcours was erg mooi (en zwaar), wel een paar minder mooie stukken maar daar ontkom je juist bij de kortere afstanden niet aan. Volgende keer doe ik weer mee met een langere afstand mee, want van m’n voetblessure heb ik niets gemerkt onderweg.

    De halve marathon startte een half uurtje eerder. Nog snel wat foto’s gemaakt (klik op de foto voor een grotere versie)

    DSC_0021-2

    DSC_0054-2 DSC_0072-2 DSC_0088-2DSC_0092-2

    DSC_0151-2

    13,5 kilometer. Nog even zingen voor een jarige.DSC_0140-2-2

    Nog even de laatste aanwijzingen voor de start… DSC_0144-2-2

    En een uurtje later alweer over de finishDSC_0155-2De eerste dame die gelukkig wel de afslag zag aan het begin van de wedstrijdDSC_0177-2

    Eerste wedstrijd van het jaar en meteen als eerste eindigen. Ik ben blij! DSC_0170-2

  • Run Forest Run 2014

    runforestrun-1

    Voor de derde keer in een half uur vloek ik binnensmonds nadat ik opnieuw bijna ten val kom. Let toch eens op zeg ik tegen mezelf. Ik doe mee aan de eerste editie van Run Forest Run, een trailrunning-wedstrijd in Gasselte. Twaalf en halve kilometer lang spring ik over stammen, ontwijk ik takken, modderplassen en boomwortels. Maar het zijn de gemakkelijke stukken waar ik niet oplet en dus tot drie keer toe haast ten val kom.
    Als ik me niet vergis loop ik op de vierde plek en een seconde of twintig voor me loopt de nummer drie. Op de wat langere stukken rechtdoor zie ik ‘m, maar wanneer het bochtig is raakt hij uit zicht. Op een gegeven moment blijft hij uit zicht en ineens heb ik het gevoel dat ik helemaal alleen loop in het bos. Terwijl het tegenovergestelde waar is, met drie wedstrijden (er was ook een 25 en een 50 kilometer) is het zelfs druk te noemen. Maar ik zie niemand en ik hoor niemand. Ik luister naar het ritme van m’n voetstappen, zo’n 180 per minuut, m’n hart slaat nu ongeveer hetzelfde ritme en ik begin toch wel vermoeid te raken. De gehele route volg ik de gele bordjes met zwarte pijlen. Dan wijst er ineens een pijl naar rechts, maar er is geen pad naar rechts. Of toch wel? Na elke afslag volgt nog een bordje zodat je weet dat je nog goed loopt, en inderdaad zie ik verderop een bordje. Het stuk dat volgt is meer struikgewas dan pad maar ik kom er wonderwel doorheen zonder al teveel snelheid te verliezen. In de verte hoor ik de omroeper en ik zie het strand verschijnen waar ik eerder was gestart. Nog een trap af, dan door het mulle zand naar beneden om vervolgens weer boven te finishen.
    En zo komt voor mij een prachtige eerste editie van Run Forest Run ten einde. Uiteindelijk werd ik vierde, maar dat is bij zo’n run allemaal bijzaak. Het was een perfect georganiseerde run door een geweldige omgeving. Komend weekend staat er weer een 10k op het programma van het loopcircuit, daar draait het om tijden en klasseringen. runforestrun-8Ontspannen sfeertje voor de wedstrijd

    runforestrun-7Nog eventjes door het zand ploeteren naar de finish toe.

    runforestrun-6Afkoelen in het meertje

    runforestrun-5Vriendinnetje deed ook mee, en haalde haar streeftijd <3

    runforestrun-4Paps had ‘t zwaar..

    runforestrun-3…heel zwaar….

    runforestrun-2Maar was wel blij!

  • Hoe ik een kanaal van 42 kilometer lang overzwom

    Twee jaar geleden sprong ik voor het eerst in 17 jaar weer in het water om te zwemmen. Helemaal vergeten hoe het ook alweer moest verzoop ik haast ter plekke. Iets met kikker, vliegtuig, potlood, intrekken, spreid, sluit, hink, stap, sprong. Hoe ging het ook alweer? Nu moet ik eerlijk bekennen ik heb nooit goed kunnen zwemmen. Toen ik voor het eerst diplomazwemmen moest, en alle ouders plaats namen op de tribunes rondom het zwembad, voegde ik me hartstikke zenuwachtig bij de rest van de kinderen. Maar terwijl ik tussen de andere kinderen ging staan, klaar om te gaan zwemmen, beginnen alle ouders (inclusief m’n eigen), te schaterlachen. Door alle zenuwen was ik vergeten m’n zwembroek aan te trekken. Een dramatische start van een zeer magere zwemcarrière.
    Al spartelend haalde ik die dag m’n diploma en later zelfs een tweede. Maar daarmee hield het op. Ik vond het wel mooi geweest, en zo duurde het dus 17 jaar voor ik weer het water in sprong. Inmiddels kom ik een beetje vooruit, al lig ik haast verticaal in het water en kom derhalve niet vooruit. Als ik baantjes ga trekken ben ik vooral een uur lang bezig om niet te zinken.
    Tijd dus om het Reitdiep over te zwemmen. Het Reitdiep is een kanaal van zo’n 42 kilometer lang, maar gelukkig is hij lang niet zo breed, dus dat moet gaan lukken. Daarnaast besta ik voor 60% uit water dus 40% van mij hoeft maar te kunnen zwemmen. Mocht het alsnog misgaan had ik altijd Jura nog als reddingsboei.

    Het avontuur in foto’s.

    Natuurlijk gingen we hardlopend heen_DSC0677

    Veiligheid boven alles, zwembandjes dus!_DSC0698-2

    En plons!_DSC0726

    Nu eens in een meertje zwemmen. Again hardlopend heen (en terug)_DSC0950-2

    Even van het uitzicht genieten.  Jura heeft aandacht voor twee! _DSC0958-2

    Ik kan niet zo snel en mocht dus een beste voorsprong…_DSC0970

    Maar wel samen terug zwemmen…._DSC0985

  • Dag Boot

    Hey Rother (Boot),

    DSC_1412-Edit

    Toen ik net ging studeren kwam ik bijna iedere dag van en naar college een grijs bolletje met blauwe ogen tegen. Ik moest altijd een beetje om je lachen, je was een nog jonge kater die dacht dat de straat van hem was. Je ging met alles op de vuist maar zag er zo fluffy en onschuldig uit.

    Ineens verwilderde je, je vacht werd lelijk, je was mager geworden en je keek vreemd uit je ogen en je liep hartstikke moeilijk. Het ging niet goed met je, zoveel was duidelijk. Je kwam bij ons op het balkon zitten en we maakten een plekje voor je en gaven je iedere dag te eten. Je knapte zelfs wat op. We hadden al drie katten en konden je eigenlijk niet in huis nemen. Toch namen we de sprong, we brachten je eerst naar de dierenarts waar je onderzocht en gecastreerd werd. Je moest bij ons in de keuken zitten om te genezen, dat vond je helemaal niets.

    Toen we je een dag later weer naar buiten lieten was je weg. Wat moest je een hekel aan ons hebben. Eerst paaien met eten en vervolgens haalden we je zaakje weg bij de dierenarts. Negen dagen later was je daar ineens weer. Je zag er gezonder uit, je maakte je weer schoon en huppelde zo naar binnen. Wonder boven wonder accepteerden de andere katten je. Sterker nog, Pietje werd je beste vriend. Hij was zo groot en sterk daar ging je de strijd niet mee aan. Hij was ook warm en zacht, kon je lekker tegenaan liggen. Je vond het al snel fijn om aangehaald te worden, al schoot je soms in de stress waardoor je m’n hand vastpakte en soms tot bloedens toe beet. Je vond Missy ook geweldig, liep regelmatig achter haar aan om haar schoon te maken. Maar dan beet je haar ook ineens waarna ze je door het huis heen mepte. Later werd je relaxter maar dat bijten bleef je doen al werd dat veel liever. Soms midden in de nacht ging je op m’n hoofd kauwen. Mafkees! Je bent Suarez niet 😉
    Hoe dan ook, je had nu echt je huisje gevonden, al bracht je het liefst hele dagen door op het balkon. Zelfs nog een hele week samen met een babykauw die stukjes kaas onder je kleedje verstopte terwijl je er op lag. Je had echt het jachtinstinct van een trosje druiven.
    10553347_10204250046641959_3391463311763875335_n
    DSC_5689-2Je was ook een pietlut met eten, wanneer er een doperwtje in je eten zat at je er zorgvuldig om heen. Toen we je rode kleedje omruilden voor een groene raakte je zo in de stress dat je kale plekken kreeg, toen we er vervolgens weer een rode neerlegden was alles weer goed. Het is me echt een raadsel hoe je zo lang op straat hebt kunnen overleven. Alhoewel, je was ook doortrapt. Op zondagavond kwam je nooit thuis want je wist, op maandagochtend werden de vuilniszakken buitengezet en die haalde je samen met de kraaien en kauwen open. Joeg je daarom niet op ze? Wanneer je later thuiskwam had je een oranje snoetje van die smerige kipkruiden die ze in de supermarkt gebruiken. Je was ook een bikkel want we wisten weliswaar dat je staart op meerdere plekken gebroken was geweest toen je bij ons kwam en dat je moeilijk liep, je heupen waren ook niet goed. Vandaag zou bij de dierenarts blijken dat je niet alleen meerdere botbreuken had gehad, je had ook een kogel in je maag.

    Verschillende buren zullen je ook wel herinneren want voor jou was het teveel moeite om een klein stukje om het huizenblok heen te lopen. Je liep gewoon door de huizen van anderen heen zodat je weer voor of achter het huis was. Je jatte vlees uit de pan van de buurman. Zo was je dan ook wel weer. Op een gegeven moment was je zo vet geworden dat we posters in de buurt moest ophangen dat ze je niet mochten voeren. Het hielp… nou ja, een beetje want je bleef vooral een bolletje.
    60030_433039808935_5127450_n
    Toen Pietje een paar dagen geleden doodging hoefde het voor jou niet meer. Als een kleedje al zoveel stress op kan leveren, wat betekent het dan voor je wanneer je beste maatje er niet meer is? Ik vind het ook goed zo. Ik heb nog 10 jaar van je kunnen genieten en volgens mij heb jij het ook naar je zin gehad. Nu lig je weer naast Piet. Slaap zacht, ik zal jullie missen.

    1402076_10151914270498936_199460572_o

    _DSC2241kl

  • Slaap zacht lieve Pietje

    339953_2352403940150_1741632099_o
    Lieve Piet,

    Man, wat is het lang geleden toen ik samen met Dunja naar het asiel fietste voor ons eerste katje. We stonden lang voor een grote rode kater die al een paar jaar in het asiel zat. Hij was agressief maar we vonden ‘m leuk. In een andere ruimte was jij, toen nog een kitten. Je was net gebracht door een boer die jou had gevonden. Vanuit je kooitje keek je ons aan met die enorme ogen van je. Je zag er grappig uit met die veel te grote oren en staart. Boven je zat je zusje Milla, en omdat we vonden dat we jullie niet konden scheiden besloten we jullie alle twee te nemen. Wat bleek, je had nog een zusje maar die was bij aankomst ontsnapt en rende door het asiel. Nadat we haar te pakken kregen hadden we er drie. Samen met Milla en Missy zat je in een mandje op de fiets. Het paste nét…. We lieten de grote rode kater achter met pijn in het hart maar waren dolblij met jou en je zusjes.
    We hadden begrepen dat je moeilijk aan mensen zou kunnen wennen omdat je de eerste weken van je leven geen menselijk contact had. Je nieuwsgierigheid won het van je angst voor ons en we waren al snel maatjes, voor alle andere mensen bleven jij en Missy doodsbang.
    We konden aan je oren en staart zien dat je geen klein katje zou blijven, je groeide en groeide tot je bijna acht kilo woog. Je hobby? Van de grond op de deurpost springen om er vervolgens met het grootste lawaai weer af te springen. Wanneer je achter vliegen aan zat leek het wel oorlog in huis. Je ramde overal overheen en doorheen. Je verloor bijna al je tanden omdat je tegen de radiator of tegen het raam aan knalde tijdens je jachtpartijen. Maar eerlijk is eerlijk, we hadden zelden nog levende vliegen in huis. Je pakte ze allemaal, kauwde een aantal keer op hun krakende lichaampjes en liet ze vervolgens liggen.
    Untitled-1
    Tussen jou en je zusjes mocht nooit een dichte deur zitten, dat trokken jullie echt niet. En toen op een dag die grijze schele aan kwam lopen accepteerde je ‘m als een nieuw broertje.
    We gingen verhuizen, voor jou misschien wel de vervelendste dagen van je leven. We probeerden je in een kattenmandje te krijgen maar je brak er gewoon dwars doorheen. Er moest een speciale bench voor je komen waar zelfs geen beer uit zou kunnen breken. Je verhuizing kostte hooguit een kwartier, maar in dat kwartier krabde je je nagels uit je pootjes, overal lag bloed. Ik maakte me zorgen maar toch wende je na een aantal dagen. Je was blij, je had een tuin en een trap in huis waar je op en af kon stormen. Soms vroeg ik me af of je ‘m wel afliep of dat je je met je volle gewicht naar beneden liet lazeren. Wat kon je een herrie maken!
    Toch ga ik je niet herinneren als een druktemaker, maar vooral als een knuffelkont. Iedere avond kwam je bij me op bed liggen wanneer ik ging lezen. Je kroop tegen me aan en legde vaak je poot op het boek. ‘s Ochtends kreeg je op bed ‘superspecialepietjeaandacht’ waarbij ik je tussen de dekens kneedde alsof ik bezig was een groot brood te bakken. Je zag er daarna altijd helemaal verwilderd uit.
    _DSC0249
    Een week geleden begon je moeilijk te ademen, ik voelde dat het niet goed was. Ik wist ook dat ik je niet zomaar naar de dierenarts kon brengen. Zeven dagen lang kon je moeilijk liggen omdat je je longen wilde ontlasten. Dag en nacht zat je vooral, toch leek het of het soms wat beter ging. Wat had je het zwaar, soms raakte je in paniek, ik kalmeerde je dan en dat vond je fijn. Gisteren kroop je nog een keer bij me op schoot. Ik wist dat ik een risico nam door je toch naar de dierenarts te brengen. We waren nog geen minuut onderweg toen je hartje het begaf. Slaap zacht lieve piet.

    _DSC0573

  • Rondje Roden

    Ergens in april liepen Jura en ik Roden heen en weer. En hoewel het onze langste wandeling was, met 50 kilometer net even langer dan de vorigen, ga ik er geen lang verhaal aan vastknopen. Het was snertweer en het enige wat ik bij me had was een kinderponcho voor noodgevallen. Na een dikke 20 kilometer kwamen we bij het Mensingebos bij Roden via het Sterrenbos liepen we terug naar Groningen, zowel op de heen- en terugweg kwamen we door het natuurgebied De Onlanden.
    Wat fotootjes

    De route
    route

    Voor Jura gaat het altijd te langzaam (je kunt op alle foto’s klikken voor een grotere versie)
    _DSC0424

    We zijn er, bos!
    _DSC0476-2

    Wat zoekspelletjes doen
    _DSC0497-2

    Beetje zwemmen, ik bedoel, nat zijn we toch al
    _DSC0514-2

    Even de boom in klimmen
    _DSC0565-2

    De Onlanden
    _DSC0605